ในระหว่างขั้นตอนการออกแบบพื้นที่การถ่ายเทความร้อน หากตัวแลกเปลี่ยนความร้อนแบบท่อครีบมีขนาดใหญ่เกินไปอย่างมากเมื่อเทียบกับภาระความร้อนจริง ตัวกลางทำความร้อน ไม่ว่าจะเป็นไอน้ำหรือน้ำร้อน จะใช้เวลาไม่เพียงพอในด้านท่อเพื่อให้ระบายคอนเดนเสทได้อย่างสมบูรณ์ เมื่ออุณหภูมิโดยรอบลดลงต่ำกว่า 0°C น้ำของเหลวที่ตกค้างภายในท่อจะแข็งตัวและขยายตัวโดยประมาณ9%โดยปริมาตร ทำให้เกิดความเค้นของห่วงที่แปลเป็นภาษาท้องถิ่นเกิน200 เมกะปาสคาล. ซึ่งเข้าใกล้ค่าความต้านทานแรงดึงของท่อฐานทองแดง (~220 MPa) และขีดจำกัดของวัสดุของครีบอะลูมิเนียม ซึ่งท้ายที่สุดก็ทำให้เกิดการแตกร้าว ดังนั้นเมื่อโหลดโซนทำความร้อนลดลงมากกว่า30%ต่ำกว่าภาระของโซนทำความเย็น ควรติดตั้งเครื่องทำความร้อนอากาศแยกต่างหากเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวแลกเปลี่ยนความร้อนแบบท่อครีบหลักทำงานภายใต้สภาวะโหลดบางส่วนที่ยืดเยื้อ ซึ่งจะช่วยลดความเสี่ยงในการกักเก็บคอนเดนเสทที่แหล่งกำเนิด

การวางคอนเดนเซอร์จะกำหนดความน่าจะเป็นของการแช่แข็งเท่ากัน หากคอนเดนเซอร์ (คอยล์ทำความเย็น) อยู่ในตำแหน่งต้นน้ำของเครื่องทำความร้อน อากาศเย็นที่เข้ามาจะสัมผัสกับพื้นผิวคอนเดนเซอร์ก่อน ส่งผลให้อุณหภูมิครีบลดลงอย่างรวดเร็วต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง คอนเดนเสทแข็งตัวภายในท่อและก่อให้เกิด "การอุดตันของน้ำแข็ง"—ความหนาของน้ำแข็งที่เพิ่มขึ้นแต่ละมิลลิเมตรจะช่วยลดเส้นผ่านศูนย์กลางภายในที่มีประสิทธิภาพโดยประมาณ8%–12%โดยจะลดความเร็วการไหลลงอีกและเร่งการก่อตัวของน้ำแข็งจนกระทั่งผนังท่อแตก การวางตำแหน่งคอนเดนเซอร์ด้านล่างของเครื่องทำความร้อนอากาศช่วยให้มั่นใจได้ว่าอากาศอุ่นจะมีอุณหภูมิอย่างน้อย5°ซก่อนที่จะสัมผัสพื้นผิวควบแน่น รักษาอุณหภูมิพื้นผิวครีบให้สูงกว่า 0°C และกำจัดสภาวะน้ำแข็งโดยพื้นฐานผ่านโครงร่างกระบวนการ

แนวทางปฏิบัติในการติดตั้งและการวางท่อต้องเป็นไปตามมาตรฐานการยอมรับคุณภาพการก่อสร้างทางวิศวกรรมการระบายอากาศและการปรับอากาศ GB 50243 และแนวทาง ASHRAE 0 ความลาดชันในการติดตั้งไม่เพียงพอ (ซึ่งควรเป็น≥1%การไล่ระดับตามทิศทางการไหลของคอนเดนเสท) ป้องกันการระบายแรงโน้มถ่วงและสร้างซีลของเหลวที่ด้านล่างของท่อ การเดินสายไฟที่ไม่เหมาะสม เช่น การเดินสายไฟและสายสัญญาณควบคุมในท่อร้อยสายร่วมที่มีระยะห่างด้านล่าง300 มม— แนะนำการรบกวนทางแม่เหล็กไฟฟ้าที่อาจทำให้เทอร์โมสตัททำงานผิดปกติและการหยุดชะงักของตัวกลางทำความร้อน รองรับระยะห่างเกินค่าที่คำนวณความหนาของผนังท่อ (เหล็กกล้าคาร์บอน≥1.5 มม,สแตนเลส≥1.2 มม) และความหนาแน่นของครีบ (ครีบ ≤8 ต่อนิ้ว) จำกัดการขยายตัวทางความร้อนและเน้นความเครียดที่รอยเชื่อม

นอกจากนี้ ตัวดักไอน้ำยังทำหน้าที่เป็นส่วนประกอบสำคัญสำหรับการปล่อยคอนเดนเสท และการเลือกและสถานะการบำรุงรักษาจะกำหนดความปลอดภัยของระบบโดยตรง สำหรับระบบแรงดันต่ำที่มีแรงดันไอน้ำ≤0.3 เมกะปาสคาลแนะนำให้ใช้กับดักไอน้ำแบบลูกลอย สำหรับความกดดัน≥0.3เมกะปาสคาลแนะนำให้ใช้กับดักแบบถังคว่ำ ความจุกับดักที่กำหนดต้องมีอย่างน้อย1.5 เท่าปริมาตรคอนเดนเสทที่เกิดขึ้นจริง รวมถึงก10%ปัจจัยด้านความปลอดภัย ควรตรวจสอบวาล์วประตูและกับดักไอน้ำทุกไตรมาสหรือทุกครั้ง2,000 ชั่วโมงการทำงานและเปลี่ยนใหม่เมื่อมีการรั่วไหลของแกนวาล์วเกิน5%ของกระแสที่กำหนดหรือความล่าช้าในการสั่งงานเกิน30 วินาทีเพื่อให้มั่นใจว่าสามารถกำจัดคอนเดนเสทได้ทันเวลาและป้องกันการสะสมของน้ำที่นำไปสู่การแข็งตัวของรอยแตกร้าว